Hieronder staan enkele zeer hypothetische voorbeelden. De vermeldde symptomen komen vaak voor, de oorzaken zijn echter telkens weer anders.

Omwille van de privacy van mijn patiënten, werden niet alleen namen, maar ook situaties geheel in een andere context geplaatst. De beschrijvingen blijven echter illustrerend voor de gevallen waarin ik werk:

Pijn in de borstkas & probleem van hoge werkdruk.

Jef had symptomen van een hartinfarct: pijn in de linkerborstkas, uitstralend naar de linkerarm. In het ziekenhuis vond men niets. Jef meldde zich toen bij me aan voor een IPSC-traject (traject Integrale Professionele Stress Coaching). Hij was manager van een groeibedrijf dat hij zelf had gestart. Zijn agenda stond voor meer dan twee maanden vol. Tijdens de ene meeting bereidde hij de andere voor en zijn werkweek begon op zondagnamiddag.

Jef’s verhaal was een expliciet voorbeeld van hoe hyperventilatiesymptomen zeer reëel beangstigend kunnen zijn… en blijven als geen oorzaak gevonden wordt. Met mijn handen liet ik hem voelen dat er enorm veel spanning op zijn borstkas zat.

Door middel van ademtechniek leerde ik hem hoe hij de”hart” pijnen weer kon laten verdwijnen. Jef oefende gedreven. Na drie weken kreeg hij geen “hartpijnen”meer. Na negen weken voelde hij veel sneller aan dat zijn borstspanning weer toenam en kon deze dan zeer snel terug loslaten.

Zijn lichaamssymptomen zijn een alarmlamp geworden die aangeeft dat het tijd is om de teugels –al is het heel even- te vieren. Nadien werkten we nog anderhalf jaar met een follow-up van 1x/maand. Er was nog één keer hartpijn in maand twee.

Sindsdien houdt hij de zondagnamiddag consequent vrij voor zijn gezin en zichzelf. Hij blijft nu pijn- en klachtenvrij.

Een voorbeeld van medisch onverklaarde pijn & een probleem van lichaamshouding.

Florence had geweldige onderrugpijn, in het bijzonder als ze lang rechtstond op recepties, als ze langs de winkels slenterde en als ze de was op de droogdraad aan het hangen was. Verschillende artsen vertelden haar telkens opnieuw dat haar pijn veel te groot was in verhouding tot de mate van artrose in haar rug.

Florence had een slechte houding die haar onderrugpijn veroorzaakte.

Ik leerde haar op een betere manier zitten, staan en wandelen. Als ze nog eens onderrugpijn kreeg, kon ze die na vijf sessies laten verdwijnen door haar houding te veranderen.

Zwervende lichaamsklachten & een probleem van reorganisatie.

Bij Anne-Sofie reisden de bizarre klachten door haar lichaam. Soms tintelden haar vingers. Regelmatig had ze last van hoofdpijn, hartkloppingen, maagklachten, obstipatie, pijnlijke darmkrampen, en slecht slapen. Zij vermoedde dat zij een heel erge, zeldzame ziekte had, die de dokters nog niet gevonden hadden.

Anne-Sofie behoorde tot het middenkader van het Belgisch filiaal van een multinational die de laatste vijf jaar constant in fusie en reorganisatie was. Door de gesprekken met haar kreeg ik meer inzicht in hoe moeilijk het is om gezond te blijven als je je eigen medewerkers wil blijven motiveren terwijl het hoger management geen duidelijkheid kan, wil of mag geven over het al dan niet voort bestaan van je afdeling. Dit was weer een toonbeeld van een stressor die als feit niet veranderbaar was. De enige keuze was dus of ontslag nemen of de stress beter leren hanteren.

Eerst hebben we intensief gewerkt aan het fysiek herstel van Anne-Sofie. Het continue klachtencirkeltje van maagpijn, obstipatie, darmkrampen verdween door massage van de buikholte, voetreflexologie en een intensieve ademhalingstraining. Haar hoofdpijnprobleem verdween door haar nekspieren los te masseren en haar te leren deze spieren ook los te houden door een betere lichaamshouding.

Geleidelijk ging in de begeleiding ook gesprek een belangrijke rol spelen. Hierbij leerde ze meer rekening te houden met haar eigen gevoelens en grenzen te stellen aan haar eigen inzet.

Momenteel zie ik haar om de zes tot acht weken. Daarbij vergelijk ik haar stress met zand dat vanuit de zee de rivier binnenstroomt. Met de geleerde ademhalings- en ontspannings-technieken laat Anne-Sofie zoveel mogelijk zand zelf terug uit haar rivier naar de zee vloeien. Hier en daar slibt toch wat zand in de rivier aan.

Om de zes weken baggeren we het aangeslibde zand uit de rivier met een dieptemassage, sturen we de oefentechniek wat bij en hebben een lichtvoetig of ernstig gesprek over dingen die zich afspelen in haar dagelijkse leven ( het werk, het gezin,…).

Het is heel leuk om Anne-Sofie te zien veranderen. Ze is veel veerkrachtiger geworden, relativeert meer . De situatie op haar werk verbetert niet, integendeel de druk neemt verder toe. Door de zes-wekelijkse follow-up blijven we de lichaamsklachten doorgaans voor.

Als nog eens klachten optreden, gaan ze veel sneller voorbij omdat Anne-Sofie geleerd heeft hoe ze haar lichaamsspanning kan los laten. Hierdoor verdwijnen haar lichaamsklachten. Ze heeft hier ook geleerd anders naar dezelfde dingen te kijken. Hierdoor kan ze haar werksituatie al vaak beter relativeren. .

Een probleem van burn-out

Paul was veertig en burn-out. Op school is hij nooit een uitblinker geweest. De rest van zijn familie wel. Hij was op zijn twintig zelf een zaak begonnen. Op zijn veertig had hij alles bereikt wat hij materieel maar kon wensen. De eerste maand hebben we intens gewerkt aan het terug opladen van zijn batterij. Aanvankelijk konden we daarvoor alleen dieptemassage en korte ademhalingsoefeningen gebruiken. Hij was enorm ongeduldig en wilde direct resultaat zien.Echte ontspanningsoefeningen waren niet aan hem besteed wegenste langdradig en te” hocus pocus”. Zijn imago van succesvol zakenman stond in het begin een diepgaander gesprek in de weg. Er was niks aan de hand, hij had gewoon alles al gezien en was uitgekeken op het leven. In onze vierde sessie had hij het over “de jeugd van tegenwoordig én dat dat bij zijn vader toch geen verf gepakt zou hebben”. Geïnteresseerd vroeg ik hoe zijn vader hem had aangepakt.

Toen is er een keerpunt gekomen. Zijn vader was een vrij kil persoon, die hem alleen had afgerekend op zijn slechte schoolprestaties als nietsnut. Zijn hele jeugd had Paul te horen en vooral te voelen gekregen dat hij de verwachtingen van zijn vader niet kon in lossen. In volgende gesprekken bleek dat Paul gefocussed was op prestaties neerzetten, aan de buitenwereld (in bijzonder zijn vader) laten zien dat hij wel iets waard was. Nu hij “alles” bereikt had, zat hij met de diepe vraag of dit nu alles was wat het leven hem te bieden had. Stilaan werkten we aan genieten van, tijd maken voor, voelen,…

Hij kwam los van zijn imago: in het zakenleven ging hij bewuster zijn imago spelen, en thuis en in prive-kring kon hij zijn imago nu afschudden en de sensibele Paul laten zien. In de negende sessie vertelde Paul mij dat zijn vrouw hem had gezegd dat hij veranderd was, dat hij voorheen nog nooit zo lang en geïnteresseerd naar haar had geluisterd en dat hij nu ook luisterde naar de kinderen en deed wat hij hen beloofde.

Emotionele kwetsuren die we al als kind kunnen oplopen, kunnen een enorme invloed hebben op iemands leven en op de mensen die rondom die persoon leven. Soms kan het nodig zijn hieraan te werken om uit klachtenpatronen te geraken. Dit gebeurt echter enkel als de cliënt hiertoe zelf gemotiveerd is. Werken aan de eigen emotionele geraaktheid, doen we op een realistische manier, ad rem en zonder mystiek: we gaan kijken hoe adequaat het gedrag van het kind toen geweest is en of het nog zin heeft dit gedrag uit gewoonte verder te zetten. We gaan kijken welk gedrag je als volwassene zelf wenst te ontwikkelen en hoe je deze gedragsverandering realiseert. Dat geeft voldoening en zorgt ook vaak voor een betere relatie met je omgeving omdat je je laat zien zoals je bent en geen energie meer hoeft te steken in overtollige lichaamsspanningen om jezelf weg te steken.

Iedereen die dit wenst nodig ik daartoe uit. Hoe diep of weinig diep we graven,bepaalt ieder voor zichzelf. Dit wordt volledig bepaald door diegene die gecoached wordt. In begin smeet Paul de deur al dicht vooraleer ik nog maar aan de klink kwam en ik respecteerde dit. Nadien heeft hij zelf de deur op een brede kier gezet en heeft hij ze vervolgens zelf zelfs heel breed open gezet. Bij Paul is het dus uiteindelijk heel diep gegaan.

Een voorbeeld van zenuwachtigheid tengevolge van onbegrensde inzet en non-assertiviteit.

Anne-Marie voelde zich zenuwachtig en futloos. Ze boeide zich de laatste tijd enorm op in haar werk. Ze botste de laatste twee maanden ook regelmatig met haar vak-collega waar het voorheen altijd goed mee geclickt had. Ze had zich altijd enorm ingezet voor de toneelactiviteiten tijdens de middagpauze op de middelbare school waar ze als lerares Nederlands werkte.

Uit onze gesprekken bleek dat de problemen begonnen waren toen er een nieuwe collega was aangenomen op de school. Die nieuwe collega had op korte tijd een click rond zich verzameld die nu altijd gingen dwars liggen i.v.m. de activiteiten tijdens de middagpauze. Ze zeiden dan wel ja, maar deden nee of zeiden kortweg dat ze het niet deden zelfs als de beslissing al genomen was. De directeur liet hen maar betijen. Anne-Marie had zich altijd reuze ingezet voor de school en ervoer de houding van de directeur als stank voor dank. Ze had altijd rekening gehouden met de anderen en had zelden stil gestaan bij zichzelf.

Stilaan leerde Anne-Marie sneller uit te spreken wat ze zelf graag wou. Dit had ook thuis een onvermoed effect. Ze merkte dat haar man meer rekening met haar ging houden, omdat hij nu beter wist wat ze wou. Ze leerde ook grenzen te stellen aan haar inzet én aan haar verantwoordelijkheidszin. Op school doet ze nog altijd haar best om haar lessen goed voor te bereiden en te geven. Ze besliste de toneelvoorstelling voor de ouders voortaan maar om de twee jaar te organiseren i.p.v. jaarlijks.

Ze is nog altijd een collega waar haar goede collega’s kunnen op rekenen, doch ze durft nu ook neen zeggen, tegen iedereen én in het bijzonder tegen die collega’s waarop ze zelf niet kan rekenen.

Na vijftien sessies voelde ze zich terug volledig de oude, maar nu met beter afgebakende grenzen en relativeringsvermogen. (Onlangs belde ze me nog eens op. Haar moeder was gestorven en haar nek deed pijn. In haar familie was het de onuitgesproken regel eigen gevoelens niet te tonen. We hebben drie keer afgesproken om door te praten wat het overlijden van haar moeder allemaal voor haar betekende. Ze voelde dat haar spieren al een groot stuk los kwamen tijdens deze gesprekken. Dieptemassage werkte de spieren nog verder los. Op die drie sessies kwamen er diepe emoties boven. Ze heeft het ook met haar broer en twee zussen over haar gevoelens bij de dood van hun moeder gehad. Die bleken met gelijkaardige gevoelens te zitten.

Die wederzijdse herkenning luchtte op. Ze voelde zich niet meer de vreemde eend in de bijt omdat ze zulke gevoelens had. Ze kon zichzelf nu ook toelaten eens uit te huilen bij haar man. Na drie sessies voelde ze zich gereed om het overlijden van haar moeder zelf verder te verwerken. Haar nek deed ook geen pijn meer.)